Την εικόνα του Ρήγα δεν θα τη δούμε σε κανένα φοιτητικό δωμάτιο. Αντίστοιχα του Τσε θα τη συναντήσουμε σε αμέτρητα σπίτια αλλά και τυπωμένη σε μπλουζάκια, καπελάκια, φλιτζανάκια, κονκάρδες κτλ., σε όλο τον κόσμο.

Παρʼ όλα αυτά, μέσα στην περίοδο της δικτατορίας η νεολαία του ΚΚΕ Εσωτερικού έφερε την επωνυμία “Ρήγας Φεραίος”, ενώ το εκφραστικό του όργανο λεγόταν “Θούριος”. Φυσικά ήταν εκτός νόμου αναπτύσσοντας αντιδικτατορική δράση. Στη μεταπολίτευση, σύμφωνα με το σύνθημα της εποχής, όφειλε ο κάθε σέξι νέος να είναι “Ρήγας Φεραίος”. Και το ΚΚΕ Εσωτερικού όμως δίπλα στην κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο είχε και τη γαλανόλευκη. Φυσικά κανένας δεν τους είπε ποτέ φασίστες. Αν το έκαναν σήμερα, την είχαν βαμμένη… αφού θα τους είχαν κατατάξει ελάχιστα πιο αριστερά από τον Καρατζαφέρη. Για κάποιους η ελληνική σημαία δεν συμβολίζει πλέον τους αγώνες, την αντίσταση και την αγωνία του λαού μας -και ιδιαίτερα των νέων- για ανεξαρτησία, μόρφωση και προκοπή… Δεν είναι επαναστατικό σύμβολο. Μήπως όμως φταίνε γιʼ αυτό όποιοι πουλάνε ανέξοδο, αν όχι προσοδοφόρο πατριωτισμό;

Kαι όμως, ο Ρήγας είναι ο ολόδικός μας Τσε. Τίποτε δεν του λείπει αυτού του Βαλκάνιου επαναστάτη, όπως έχει αποκληθεί, για να μας εμπνέει ακόμη και σήμερα. Όχι, δεν έχω τίποτε με τον Τσε, κάθε άλλο. Κάθε άνθρωπος που πεθαίνει αγωνιζόμενος για τις ιδέες του, όπως ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, μπορεί κάτω από προϋποθέσεις να αποτελεί και πρότυπο για όλους εμάς τους υπόλοιπους. Πρόσφατα συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από την εκτέλεση του αιώνιου αυτού επαναστάτη. Φέτος όμως τιμούμε και τα 250 χρόνια από τη γέννηση του Ρήγα. Και οι δύο ήταν περίπου 40 χρονών. Και έπεσαν επί των επάλξεων. Θα συνεχίσουμε όμως, αφού θα πρέπει να δούμε γιατί ο Ρήγας ο Βελεστινλής μπορεί να μας εμπνέει και στις μέρες μας.

Οκτ 27, 2007 εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ